چهارشنبه 25 ارديبهشت 1387 [ نمایش ها 2231 مرتبه ]
سلام
خوبین؟
این بحث هویت در اینترنت خیلی وقت هستش که برای بازدیدکنندگان این وبلاگ سوال میشه.
چرا من تمام مشخصات خودم را در وبلاگم به درستی در معرض دید همگان قرار میدم؟
چرا موضوع های شخصیم را مینویسم؟
همیشه میگیم چرا جامعه اینجوری یا چرا توی ایران مثلا وضع رانندگی اینقدر خراب هستش.
توی اینترنت هم همینطور هستش.
چرا شما نمیتونید به هویت یه نفر در اینترنت اعتماد کنید؟
جوابش خیلی ساده هست.
چون تقریبا همه برای خودشون یه هویت مجازی میسازند و از واقعییت فرار میکنند.
ولی برای اینکه بشه توی اینترنت به دیگران اعتماد کرد چه باید کرد؟؟
هر کسی اول از همه باید از خودش شروع کنه.
وقتی تو خودت را همون جور که هستی معرفی کنی و دوستانت را به اینکار تشویق کنی باور کن میشه به همه اعتماد کرد.
وقتی مخاطب را چشم در چشم نمیبینی میتونی خیلی راحت تر حرفات را بزنی.
خود من حرفایی که توی sms برای بعضی افراد مینویسم را اصلا جرعت نمیکنم توی چشماشون نگاه کنم و اون حرفا را بزنم.
برای کسایی که با دوستانشون امکان برقراری ارتباط از طریق اینترنت را دارند بهترین گزینه ایجاد یک وبلاگ است.
وقتی توی وبلاگت سعی کنی واقعیت ها را بنویسی خودت را همون جور که هستی معرفی میکنی و دیگران خیلی راحت میتونند انتخاب کنند که آیا با شما دوست بشند یا نشند یا اصلا با شما رابطه داشته باشند یا نداشته باشند.
هر چقدر مطالبی که مینویسی به واقعیت نزدیک تر باشه دیگران بیشتر میتونند بهت اعتماد کنند.
من میتونم خیلی مطالب را ننویسم اما اون موقع احساس میکنم دارم یه چیزی را مخفی میکنم.
وقتی از دوستام عکس میزارم هدف آشنا شدن بازدیدکننده با دوستام هستش.
وقتی عکسای خودم و شماره اتاق و شماره موبایل و آدرس خونمون را میزارم برای این هستش که واقعا دوست دارم با همه رابطه داشته باشم و روز به روز به تعداد دوستام اضافه بشه.
مثلا علیرضا وقتی اصفهان اومده بود باهام تماس گرفت و همدیگه را دیدیم.
همون جور که همه میدونیم فرهنگ سازی یک فرآیند خیلی زمانبر است و مثلا خیلی طول میکشه تا افرادی که باهاشون در ارتباط هستید را به این سبک از نوشتن مشتاق کنید.
اما این کار شدنی هستش.
همون طور که من روزبه و امیر و مسیح و محسن و محمد را مشتاق کردم و الان همشون وبلاگ نویس حرفه ای هستند.
اگه کار هایی که در روز انجام میدین را واقعا دوست ندارین و خودتون انجام اون کارها را اشتباه میدونید که هیچی اما اگه درست میدونید شروع کنید به نوشتن و برقراری ارتباط با افراد جدید.
هیچ موقع یادم نمیره که من اینترنت را با وبلاگ نویسی شروع کردم و اون کسی که بهم یاد داد( عباس == محمد جعفر جعفری ) را تا آخر عمر دعا میکنم.
خیلی از دوستام را از طریق وبلاگ پیدا کردم مثلا مهدی یوسفی و محسن رضوانی و ...
مهم نیست که چقدر مطلب بنویسید و تعداد بازدیدکنندگانتون چقدر هست.
بعضیا تا اسم وبلاگ را میشنوم اول از همه میپرسن از وبلاگ چجوری میشه پول در آورد.
این سوال خیلی احمقانه هستش.
هیچ موقع اول به فکر سود نباشید.به بازدیدکنندگان وبلاگتون احترام بزارید.
کم کم وقتی حرفه ای شدید اون موقع شاید یه راهی برای به سود رسیدن پیدا کنید.
آخیش.
من دیگه برم.
یا حق
